เศรษฐกิจ และอื่นๆ

8 มกราคม 2544

 

ผลการเลือกตั้งอย่างไม่เป็นทางการ ที่ปรากฏว่า พรรคไทยรักไทย ได้คะแนนเสียง จากทั้ง แบบแบ่งเขต และ แบบบัญชีรายชื่อ ที่ได้คะแนนสูงถึง 256 เสียง ทำให้ เป็นที่คาดหมายกันว่า จะสามารถตั้งรัฐบาลได้ง่ายขึ้น และ จะได้รัฐบาลที่มีเสถียรภาพ โดยหากรวมกับพรรคอื่นๆ ซึ่งเป็นที่คาดหมายกันอย่างกว้างขวาง คือ พรรคชาติไทย และ ความหวังใหม่ จะได้คะแนนเสียงที่สูงมากกว่า 300 เสียง ซึ่งจากกฎหมายใหม่ การที่จะยื่นไม่ไว้วางใจนายกรัฐมนตรีได้จะต้องมีเสียง 2 ใน 5 ของสภา หรือ อย่างน้อย 200 เสียง จึงทำให้เป็นคะแนนเสียงที่ปลอดภัยสำหรับตำแหน่งในนายกรัฐมนตรี เทียบกับการคาดหมายก่อนหน้านี้ ที่พรรคไทยรักไทย จะได้คะแนนเสียงประมาณ 180-200 เสียง ซึ่งจะทำให้ได้รัฐบาลที่ไม่ค่อยมีเสถียรภาพ ดังนั้น คะแนนเสียงจำนวนมากของพรรคไทยรักไทย ซึ่งถือว่าเป็นคะแนนเสียงที่เกินคาด และเป็นสิ่งที่ตลาดไม่ได้รับรู้ก่อนหน้านี้ ซึ่งจะทำให้สามารถจัดตั้งรัฐบาลได้ง่ายขึ้น และได้รัฐบาลที่มีเสถียรภาพ รวมถึงความหวังของประชาชนในรัฐบาลชุดใหม่ และ จะยังอยู่ในช่วง “ระยะฮันนีมูน” ทำให้ไม่มีภาพความขัดแย้งการเมือง นับว่าเป็นผลดีต่อตลาดในระยะสั้น จึงคาดหมายว่า กระแสตลาดในระยะสั้นนี้จึงมีโอกาสที่จะเปลี่ยนไปเป็นแนวโน้มขาขึ้น เพราะถือว่าระดับคะแนนเสียงดังกล่าว เป็นระดับตลาดน่าจะยังไม่ได้รับรู้ หรือ Discount จึงทำให้แนวโน้มตลาดที่ยังมีระยะที่จะดีดขึ้นได้อีก สำหรับหุ้นที่เกี่ยวพันกับนักการเมืองอาจจะมีกระแส แรงเก็งกำไรในระยะสั้น คือ กลุ่มชินวัตร ได้แก่ ADVANC, SHIN, SATTEL หุ้นที่เกี่ยวพันกับ “นายอดิศัย โพธารมิก” ได้แก่ JASMIN, TT&T หุ้นที่เกี่ยวกับ “นายประชา มาลีนนท์” ได้แก่ BEC และ หุ้นกลุ่มธนาคารพาณิชย์ ซึ่งจะได้ประโยชน์ จากการตั้ง AMC แห่งชาติ โดยเฉพาะหุ้นที่ยังไม่ค่อยมีความคืบหน้าในการตั้ง AMC เช่น BBL, BAY, TMB แต่หุ้นที่เราแนะนำซื้อเก็งกำไรในกลุ่มแบงก์ในช่วงนี้คือ BBL, TFB, SCB และ TMB นอกจากนี้ หุ้นกลุ่มไฟแนนซ์ อย่าง KK. NFS ก็อาจจะได้ประโยชน์ในแง่การเป็นผู้บริหารหนี้เสีย

อย่างไรก็ตามในระยะยาว หรือ ระยะเป็นปี เรายังไม่ค่อยเชื่อมั่นนักว่า นโยบายของพรรคไทยรักไทย หลักๆ ได้แก่ (1) การตั้ง AMC แห่งชาติ (2) การตั้งกองทุนหมู่บ้านละ 1 ล้านบาท จำนวน 70,000 หมู่บ้าน และ (3) นโยบายพักหนี้เกษตรกร จะมีผลในทางปฏิบัติ ดังนั้น เราจึงกังวลว่า หากในระยะเวลาร่วมปี แล้ว พรรคไทยรักไทย ไม่สามารถแก้ปัญหาเศรษฐกิจ ตามที่ใช้เป็นนโยบายหลักในการหาเสียงได้ รวมถึงนโยบายหลักๆที่ได้ประกาศไว้ เกิดปัญหาในทางปฏิบัติ จะเริ่มถูกกดดันจากประชาชน ที่ฝากความหวังไว้มาก และสื่อมวลชนต่างๆ โดยเฉพาะประเด็นปัญหาเศรษฐกิจ ซึ่งในอดีตประเทศไทยเคยประสบปัญหาวิกฤตน้ำมันครั้งที่ 2 เมื่อปี 2522-2523 ซึ่งในช่วงเวลาดังกล่าวต้องใช้เวลาในการแก้ปัญหาเศรษฐกิจถึง ปี 2529-2530 หรือ ใช้เวลา 7-8 ปี เศรษฐกิจจึงจะมีสัญญาณการฟื้นตัวอย่างชัดเจน ในขณะที่วิกฤตเศรษฐกิจเมื่อเกิดในปี 2540 เลวร้ายกว่าที่เกิดในวิกฤตน้ำมันครั้งที่ 2 อย่างมาก โดยเฉพาะวิกฤตเศรษฐกิจครั้งนี้ ทำให้ธุรกิจประสบการล้มละลายเป็นจำนวนมาก และ ปัญหา NPLs จำนวนมหาศาล ณจุดสูงสุดในปี 2542 เท่ากับ 2.7 ล้านล้านบาท คิดเป็น 47.7% ของสินเชื่อ และ 57% ของ GDP แม้ให้รัฐบาลที่มีความสามารถขนาดไหนก็ต้องใช้เวลาในการแก้ปัญหาและปรับตัว ที่กินเวลายาวนาน ซึ่งในปัจจุบัน เกาหลีใต้ ยังประสบปัญหาในการแก้ปัญหาเศรษฐกิจ ทั้งๆที่ระดับความรุนแรงน้อยกว่าไทย หรือ อย่างญี่ปุ่นได้เกิดวิกฤตเศรษฐกิจในปี ค.ศ. 1990-1991 ซึ่งเป็นวิกฤตที่เกิดจากสถาบันการเงิน จนปัจจุบันซึ่งกินเวลามาแล้วมากกว่า 10 ปี เศรษฐกิจยังไม่ฟื้นตัวอย่างเต็มที่ แม้ว่าจะมีความพร้อมด้านการเงิน และ มีรัฐบาล ที่มีเสถียรภาพ ดังนั้น เราจึงกังวลว่าเมื่อระยะเวลา 1 ปีผ่านไป ซึ่งมีโอกาสที่ค่อนข้างสูงที่เศรษฐกิจจะยังไม่ฟื้นตัว อันเป็นไปตามที่ประชาชนคาดหวัง ในขณะที่พรรคไทยรักไทย เกิดจากการรวมตัวของหลายกลุ่ม จึงมีแนวโน้มว่าจะเกิดความแตกแยก อันเนื่องจากถูกแรงกดดันจากประชาชน และ สื่อมวลชน อาจก่อให้เกิดความไร้เสถียรภาพของรัฐบาล ซึ่งจะเป็นผลด้านลบต่อเศรษฐกิจ และตลาดหุ้น ในระยะยาว

ประเด็นด้านลบที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตที่อาจจะมีผลต่อตลาด (1) หัวหน้าพรรคไทยรักไทย กรณีที่ถูกพิพากษา ว่ามีความผิดฐานปกปิดการโอนหุ้นหรือไม่ หากเทียบ กรณี “พล.ต.สนั่น” มีระยะเวลาพิจารณา 3-4 เดือน ดังนั้น ก็จะตกประมาณ เดือน มี.ค.-เม.ย. จะทราบผล (2) จำนวนใบเหลือง ใบแดงที่อาจจะเกิดขึ้นใน 1-2 สัปดาห์ข้างหน้า

นโยบายของ พรรคไทยรักไทย ซึ่งอาจจะมีผลทำให้มีการเข้ามาเก็งกำไรในหุ้นในระยะสั้น

1. นโยบายการตั้ง AMC แห่งชาติ ทำให้เป็นที่คาดหมายว่า จะมีแรงซื้อเก็งกำไรในหุ้นกลุ่มธนาคารพาณิชย์ โดยเฉพาะหุ้นที่ยังไม่ค่อยมีความคืบหน้าในการตั้ง AMC เช่น BBL, BAY, TMB แต่หุ้นที่เราแนะนำซื้อเก็งกำไรในกลุ่มแบงก์ในช่วงนี้คือ BBL, TFB, SCB และ TMB นอกจากนี้ หุ้นกลุ่มไฟแนนซ์ อย่าง KK. NFS ก็อาจจะได้ประโยชน์ในแง่การเป็นผู้บริหารหนี้เสีย ซึ่งจะได้ประโยชน์จากนโยบายดังกล่าว แต่ประเด็นปัญหาในการตั้ง AMC แห่งชาติคือ ความยุ่งยากในทางปฏิบัติ เพราะจะต้องมีการนำ หนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ จำนวนถึง 1.1 ล้านล้านบาท มารวมกัน ขนาดการตั้ง AMC ของธนาคารกรุงไทย จำนวน 5 แสนล้านบาท เพียงแห่งเดียว ยังใช้เวลาร่วมปี ในการตั้ง หลังจากนั้น จะมีปัญหาในการประเมินมูลค่าทรัพย์สิน และ ราคาที่จะตกลงกัน ในการโอนเข้า AMC
2. นโยบาย การส่งเสริมให้มีอินเตอร์เน็ตประจำหมู่บ้าน ซึ่งจะเป็นผลดีต่อหุ้น อย่าง SATTEL, JASMIN, TT&T จากการให้บริการเครือข่ายโทรคมนาคม รวมถึงมีการลงทุนในธุรกิจอินเตอร์เน็ต นอกจากนี้ ดร.ทักษิณ และ น.พ.อดิศัย ก็มีความเกี่ยวพันกับหุ้นข้างต้น แต่นโยบายนี้ก็ค่อนข้างมีปัญหาในทางปฏิบัติ เพราะต้องมีการ บำรุงรักษา, ผู้ใช้ขาดความรู้ความชำนาญในระบบคอมพิวเตอร์ รวมไปถึงการติดตั้ง และ อัพเกรด ซอพแวร์
3. นโยบาย การตั้งกองทุนหมู่บ้านละ 1 ล้านบาท จำนวน 7 หมื่นหมู่บ้าน รวมเป็นเงิน 70,000 ล้านบาท มาตรการดังกล่าวจะกระตุ้นการบริโภค ในภาคชนบท ซึ่งจะเป็นผลดีต่อหุ้นเกี่ยวกับการอุปโภค บริโภค รวมถึง การเน้นนโยบายเชื่อมโยงภาคเกษตร อุตสาหกรรม และ ส่งออก จะทำให้หุ้นพวก ธุรกิจการเกษตร กลุ่มอาหาร ในตลาดได้ประโยชน์จากมาตรการดังกล่าว สำหรับนโยบายนี้ก็ค่อนข้างเป็นที่วิพากย์วิจารณ์กันค่อนข้างมาก ในแง่ ขั้นวิธีภาคปฏิบัติ ที่จะทำอย่างไรให้มีการใช้เงินในทางที่เกิดประโยชน์ และ ไม่รั่วไหล
4. นโยบายพักหนี้เกษตรกร 3 ปี เพื่อให้หลุดจากวงจรหนี้ และ สามารถพัฒนา ซึ่งจะเป็นการเพิ่มอำนาจซื้อของเศรษฐกิจรวม แต่อาจจะเป็นดาบสองคม ซึ่งในด้านลบคือ อาจจะเป็นการสร้างวัฒนธรรมในการเบี้ยวหนี้ ซึ่งจะกลับมาเป็นปัญหาหนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ของสถาบันการเงินอีก

มาตรการหลักของพรรคไทยรักไทย ดังกล่าว ข้างต้น หากประเมินคร่าวๆ เช่น (1) การแจกเงินให้หมู่บ้านละ 1 ล้านบาท 70,000 หมู่บ้าน คิดเป็นจำนวนหุ้น 70,000 ล้านบาท และ (2) นโยบายตั้งเอเอ็มชีแห่งชาติ ปัจจุบันมีหนี้เสียของธนาคารพาณิชย์เท่ากับ 1.1 ล้านล้านบาท สมมติให้ซื้อที่ 40% ของราคาบัญชี จะใช้เงินเท่ากับ 440,000 ล้านบาท เฉพาะสองมาตรการนี้จะใช้เงินเท่ากับ 510,000 ล้านบาท เทียบกับงบประมาณรายจ่ายปี 2544 เท่ากับ 910,000 ล้านบาท ในขณะที่ งบประมาณ 2544 รัฐบาลดำเนินโยบายขาดดุลเท่ากับ 105,000 ล้านบาท ดังนั้นเมื่อรวมกับหนี้สาธารณะปัจจุบันเท่ากับ 2.767 ล้านล้านบาท จะทำให้ภาระหนี้ปี 2544 เพิ่มขึ้นมาเป็น 3.382 ล้านล้านบาท หรือคิดเป็นถึง 68% ของ GDP จึงนับว่าเป็นการสร้างภาระหนี้ที่ค่อนข้างสูงในอนาคต

นักวิเคราะห์ : สุรชัย ประมวลเจริญกิจ Email : Surachai.p@yuanta.co.th